Τραυματισμοί στο γόνατο και Yoga

 

 

Από τότε που η Yoga, ως τρόπος άσκησης, άρχισε να γίνεται όλο και πιο διαδεδομένη στις σύγχρονες κοινωνίες, παράλληλα αναπτύχθηκε μια έντονη αντίδραση από ένα τμήμα της ιατρικής κοινότητας ότι μπορεί να σχετίζεται με τραυματισμούς στο γόνατο.

Αν και για να υποστηριχθεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται περισσότερη και αξιόπιστη έρευνα, φαίνεται ότι η μελέτη των Zhu JK και συν (2012) του Τμήματος Ορθοπεδικής του Lishui Central Hospital της Κίνας, δίνει ένα σαφή προσανατολισμό.

Μελετήθηκαν 819 γυναίκες ηλικίας 20-49 ετών, οι οποίες έκαναν γιόγκα ή άλλα δημοφιλή σπορ, όπως μπάντμιντον, τρέξιμο, αναρρίχηση κλπ για τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα. Οι γυναίκες κλήθηκαν να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο και υποβλήθηκαν κατόπιν σε φυσική εξέταση.

Μετέπειτα, έγινε Μαγνητική Τομογραφία (MRΙ) του γόνατος που θεωρήθηκε από την προηγούμενη διαδικασία, "ύποπτο" για τραυματισμό και έγινε η τελική διάγνωση.

Οι περιπτώσεις με ρήξεις μηνίσκου συνδυάστηκαν με την ηλικία και το δείκτη μάζας σώματος (BMI). Επιπλέον, τα 181 άτομα που έκαναν γιόγκα χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, ανάλογα με τις ασκήσεις που έκαναν και τη διάρκεια του προγράμματος άσκησης  και συσχετίστηκαν πάλι με μεταβλητές της ηλικίας, το σκορ BMI και τη κλίμακα Lysholm για τραυμετισμόυς γόνατος (πόνος, κινητικότητα, λειτουργικότητα).

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η γιόγκα σχετίζεται με υψηλότερο κίνδυνο τραυματισμού του μηνίσκου σε σύγκριση με το μπάντμιντον, το τρέξιμο και την αναρρίχηση.

Οι τρεις υποομάδες γιόγκα, έδειξαν στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ τους, από την άποψη της κλίμακας Lysholm  και του BMI. Τα άτομα με μακροπρόθεσμη άσκηση γιόγκα, είχαν μικρότερο βάρος, αλλά χαμηλότερες βαθμολογίες στην κλίμακα Lysholm (όχι καλή κλινική εικόνα, πχ. πόνος ή δυσκολίες σε κάποιες δραστηριότητες).

Συμπεράσματα: Η γιόγκα έχει ίσως σοβαρές επιπτώσεις στο μηνίσκο για τις γυναίκες που κάνουν γιόγκα (κινέζικος πληθυσμός), αλλά χρειάζεται περαιτέρω επαληθεύσεις. Επιπλέον, οι γυναίκες που κάνουν γιόγκα με μεγαλύτερη διάρκεια άσκησης, είναι πιο επιρρεπείς σε τραυματισμό μηνίσκου αν και έχουν καλύτερο σωματικό βάρος.

Πώς σχετίζεται η μείωση βάρους με την επίδοση?

 Συχνά στη φυσικοθεραπεία, συσχετίζουμε τη μείωση του βάρους με την καλή φυσική κατάσταση, με την ευεξία, ακόμη και με την αναλγησία, πχ. σε οστεοαρθριτικά γόνατα παχύσαρκων ασθενών. Στον αθλητισμό, οι εργοφυσιολόγοι συμφωνούν ότι εαν το άθλημα κάποιου επηρεάζεται ιδιαιτέρως από τη βαρύτητα, υπάρχουν ποινές για την υπέρβαση του ορίου κανονικού βάρους.

Ποιο όμως είναι το ιδανικό βάρος για το κάθε άθλημα? Και πόσο θα αλλάξει η επίδοση κάποιου αν καταφέρει να έχει το ιδανικό βάρος?

Έρευνες του τμήματος Φυσιολογίας του Νοσοκομείου Χαρτφορντ στο Κονέκτικατ, δείχνουν ότι για τους δρομείς, ο γενικός κανόνας που ισχύει είναι ότι μια μείωση της τάξης του 1% στο βάρος τους συνεπάγεται αύξηση της τάξης του 1% στην επίδοσή τους.

Το Πανεπιστήμιο του ΜακΜάστερ του Οντάριο σε έρευνες του στον ανθρώπινο μεταβολισμό, διαπιστώνει ότι όλοι έχουμε ένα όριο βάρους και η περαιτέρω μείωσή του συνεπάγεται χειρότερη επίδοση. 

Ο Δρ Μαρκ Ταρνοπόλσκι  πειραματίστηκε χάνοντας και παίρνοντας βάρος και ελέγχοντας τη μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου (VO2max), που αναφέρεται στην ικανότητα του ανθρώπινου σώματος να λαμβάνει οξυγόνο και να το μεταφέρει στους μυς, κατά την άσκηση. Θεωρητικά, όσο λιγότερο ζυγίζει κανείς τόσο μεγαλύτερη πρέπει να είναι η μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου.

Ο Δρ Ταρνοπόλσκι ανέφερε ότι είχε την καλύτερη μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου-86 ml οξυγόνου ανα χιλιόγραμμο- όταν ζύγιζε 70 κιλά. Όταν έφτασε το βάρος του κάτω από 69 κιλά, διαπίστωσε ότι η μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου μειώθηκε επίσης στα 82 ml. Ο πιθανότερος λόγος, τόνισε, ήταν ότι είχε φτάσει σε ένα σημείο που το σώμα του άρχισε να καίει τις πρωτεΐνες των μυών του για παραγωγή ενέργειας και όχι λίπος. Ήταν περισσότερο αδύναμος και η επίδοσή του ήταν χειρότερη παρόλο που ζύγιζε λιγότερο.

Έτσι λοιπόν το ιδανικό βάρος δεν είναι απόλυτα προβλέψιμο. Οι καλοί προπονητές λένε στους αθλητές τους ότι το ιδανικό βάρος, είναι το βάρος που θα έχουν τη μέρα που θα πετύχουν το προσωπικό τους ρεκόρ!

Παχυσαρκία και άσκηση

Η Ελλάδα έχει μια ακόμη αρνητική πρωτιά στην Ευρώπη, όσον αφορά τον υπέρβαρο πληθυσμό. Οι αιτίες πολλές, όπως η κληρονομικότητα, οι κακές διατροφικές συνήθειες, οι ορμονικές διαταραχές και η έλλειψη άσκηση.

Σημαντικό στην καταπολέμηση της παχυσαρκίας είναι η επίτευξη θερμιδικού ελλείμματος, δηλαδή η μείωση των θερμίδων που λαμβάνονται με την ημερήσια διατροφή. Η σύγχρονη αρθρογραφία για την παχυσαρκία, έχει επικεντρωθεί στην έρευνα για το πιο ενδεδειγμένο και αποτελεσματικότερο είδος άσκησης για την επίτευξη θερμιδικού ελλείμματος. Φαίνεται ότι η αεροβική άσκηση, όπως το κολύμπι, το περπάτημα, το ποδήλατο, το τρέξιμο, είναι ο ιδανικότερος τύπος άσκησης για την παχυσαρκία με μείωση του βάρους αφενός, αλλά και με τα πολλαπλά οφέλη της αυτής κάθε αυτής αερόβιας άσκησης, όπως η αερόβια προσαρμογή στην αντοχή και βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας.

Συνίσταται αερόβια άσκηση τουλάχιστον 3 φορές τη εβδομάδα από 20-40 λεπτά. Θα πρέπει να τηρείται η προοδευτικότητα και μόλις χαθούν τα πρώτα κιλά, το πρόγραμμα αποκατάστασης θα πρέπει να συμπεριλάβει και αναερόβια άσκηση, όπως ασκήσεις με βάρη και λάστιχα για την ανάπτυξη του μυικού ιστού σε συνδυασμό με την αεροβική.