Διημερίδα ΝΙΜΤΣ

Το ΝΙΜΤΣ διοργανώνει 19η διημερίδα με διεθνή συμμετοχή:
Αξιολόγηση-Θεραπεία παθήσεων Ώμου, στις 24-25/04/2010.
Η διημερίδα ξεκινά το Σαββάτο 24/04 στις 17:00-21:00 και συνεχίζεται την Κυριακή από τις 9:00 έως τις 16:00.

Τί είναι το Functional Training;

Τελευταία ακούγεται και προβάλεται στην τηλεόραση, η λειτουργική προπόνηση ή γυμναστική ή functional training. Επί της ουσίας, προέρχεται από τη λειτουργική αποκατάσταση και τις λειτουργικές ασκήσεις ενός προγράμματος φυσικοθεραπείας και περιλαμβάνει ασκήσεις που προσομοιάζουν τις κινήσεις των δραστηριοτήτων της καθημερινότητας ή μιμητικές ασκήσεις των σπορ .
Ιδιαίτερες εφαρμογές έχει στην εκπαίδευση χορευτών και αθλητών, όπου ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του σπορ, σχεδιάζεται το πρόγραμμα λειτουργικής άσκησης.
Βάση της λειτουργικής προπόνησης είναι οι συνδιαστικές κινήσεις, αφού το σώμα κινείται στα 3 ανατομικά επίπεδα κίνησης. Αυτό οδηγεί σε καλύτερη νευρομυική συνέργεια, μυική ισορροπία και αρθρική σταθερότητα, και κατ' επέκταση στην καλύτερη πρόληψη από τραυματισμούς και κακώσεις. Με τροποποίηση των ασκήσεων μπορεί να επιτευχθεί και μυική ενδυνάμωση και διάταση, ανάλογα με τους εκάστοτε στόχους στη φάση αποκατάστασης.
Ενδεικτικά, στο ασκησιολόγιο μιας νοικοκυράς, μπορούν να υπάρχουν ασκήσεις όπως το ανασήκωμα ενός αντικειμένου-βάρους, το κάθισμα οκλαδόν, η στάση και ισορροπία σε ασταθές έδαφος κ.α.
Για να είναι ένα πρόγραμμα λειτουργικής προπόνησης αποδοτικό θα πρέπει:

• Να είναι ειδικό ως προς τις ατομικές δραστηριότητες ή το σπόρ


• Να περιλαμβάνει ασκήσεις ελαστικότητας, σταθεροποίησης, ισορροπίας, μυικής ενδυνάμωσης
  
• Να είναι προοδευτικό


• Να είναι περιοδικό, (αφορά τους κύκλους συναγωνισμού, υποχρεώσεων, αλλά και ενδεχόμενους τραυματισμούς αθλητών)


• Να είναι εξατομικευμένο.

Πονοκέφαλος από το AVATAR!

Παρενέργειες καταγράφηκαν μετά την παρακολούθηση της τριδιάστατης ταινίας AVATAR, όπως πονοκέφαλος, τάση για έμετο, θολωμένη όραση και ναυτία. Βέβαια, αν και οι περιγραφές αυτές δεν αφορούσαν όλους τους θεατές, κατά την ανασκόπηση παλαιότερων μελετών για αναφορά και καταγραφή συμπτωματων μετά την παρακολούθηση ταινιών 3D, συμπεραίνεται ότι η αιτία είναι οι μη φυσιολογικές κινήσεις των ματιών, λόγω πολλαπλής εστίασης όχι σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, αλλά σε μια ολόκληρη επιφάνεια. Με αυτόν τον τρόπο, τα μάτια κουράζονται εύκολα, ο εγκέφαλος καλείται να συντονιστεί αποτελεσματικά με τα πιεσμένα μάτια και να επεξεργαστεί περισσότερα ερεθίσματα, γεγονότα που οδηγούν στην παραπάνω συμπτωματολογία.

Παράγοντες κινδύνου Αρτηριακής Υπέρτασης

Η αρτηριακή υπέρταση είναι μια πολυπαραγοντική νόσος. Έτσι εμπλέκονται ως παράγοντες κινδύνου οι:

Ηλικία: Λόγω σκλήρυνσης των αρτηριών που συμβαίνει λόγω ηλικίας, 45% των Ελλήνων και 57% των Ελληνίδων άνω των 75 ετών έχουν υπέρταση. Επίσης, 8% των ανδρών και 10% των γυναικών κάτω των 58 έχουν αυξημένη αρτηριακή πίεση.

Κληρονομικότητα: Έχουν ενοχοποιηθεί γονιδιακοί παράγοντες που αφορούν την αυξημένη συγκράτηση του νατρίου από τους νεφρούς, όπως και σε χαμηλής ποιότητας αγγειακά τοιχώματα, γεγονότα που οδηγούν σε αυξημένες τιμές πίεσης.

Διατροφικοί παράγοντες: Η υπερβολική κατανάλωση αλατιού, του ζωικού λίπους, η μειωμένη πρόσληψη καλίου, καθώς και η υπερκατανάλωση καφεΐνης, προδιαθέτουν την υπέρταση. Έρευνες δείχνουν πως η μείωση του αλατιού από αρχική κατανάλωση 10 γρ. χλωριούχου νατρίου (μαγειρικό αλάτι)/ημέρα στη μισή ποσότητα μπορούν να ελαττώσουν κατά μέσο όρο την αρτηριακή πίεση κατά 4 - 6 mm της στήλης υδραργύρου.

Έτσι, τροφές όπως, άπαχα γαλακτοκομικά, λαχανικά, πατάτες, φρούτα πλούσια σε κάλιο, όπως η μπανάνα,τα πορτοκάλια και οι ξηροί καρποί, ενδείκνυνται για τον έλεγχο της πίεσης.

Κάπνισμα: Οι χημικές ουσίες στο τσιγάρο καταστρέφουν τα τοιχώματα των αγγείων, κάνοντάς τα πιο σκληρά, ενώ κάθε τσιγάρο αυξάνει παροδικά την αρτηριακή πίεση.

Βάρος: Για κάθε 5 κιλά απώλεια βάρους αναμένεται περίπου μείωση της συστολικής και διαστολικής πίεσης κατά 4,4 και 3,6 mm της στήλης υδραργύρου αντίστοιχα.

Αλκοόλ: Τα υψηλά επίπεδα κατανάλωσης αλκοόλ, δηλαδή η καθημερινή κατανάλωση άνω των 5 ποτών, έχουν συχετιστεί με αυξημένη πιθανότητα εγκεφαλικού επεισοδίου. Επίσης, το αλκοόλ ελαττώνει την επίδραση της φαρμακευτικής αγωγής, κάτι όμως που ευτυχώς είναι αναστρέψιμο με την ελάττωση της κατανάλωσής του. Οι υπερτασικοί ασθενείς παροτρύνονται να μειώσουν την κατανάλωση αλκοόλ στα 20-30 γρ. αιθανόλης οι άντρες και 10-20 γρ. οι γυναίκες.

Άσκηση: Η μειωμένη άσκηση αποτελεί προγνωστικό δείκτη καρδιαγγειακής θνησιμότητας ανεξάρτητα από την ύπαρξη υπέρτασης ή άλλων παραγόντων κινδύνου.Έτσι, η αεροβική άσκηση μειώνει τη συστολική και διαστολική πίεση ηρεμίας κατά 3 και 2,4 mm της στήλης υδραργύρου αντίστοιχα, με μεγαλύτερες μειώσεις να παρατηρούνται στους υπερτασικούς ασθενείς.
Συστήνεται χρόνος άσκησης 30-45 λεπτά την ημέρα, τουλάχιστον ανά δεύτερη ημέρα. Ως τύπος άσκησης, η αεροβική, δηλαδή η ρυθμικά επαναλαμβανόμενη άσκηση, όπως κολύμπι, ποδήλατο, περπάτημα. Ο καθορισμός ενός προγράμματος καρδιαγγειακής αποκατάστασης για υπερτασικούς ασθενείς πρέπει να γίνεται από εξειδικευμένο θεραπευτή.

Άλλες παθήσεις: Ο διαβήτης, οι παθήσεις των νεφρών, η υπνική άπνοια και η αυξημένη χοληστερόλη, αποτελούν επιπλέον επιβαρυντικούς παράγοντες.

Το κατάλληλο παπούτσι για υγιή πόδια

Το πέλμα (άκρος πόδας), λόγω των αυξημένων δραστηριοτήτων της καθημερινότητάς μας, καταπονείται καθημερινά. Συνεπώς, η προστασία και φροντίδα των ποδιών είναι απαραίτητη, αφού διατηρεί ξεκούραστα πόδια και ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες ανάπτυξης πόνου και προβλημάτων.

Ένας από τους παράγοντες προστασίας είναι και το σωστό παπούτσι, δηλαδή το παπούτσι που θα διευκολύνει τους γρήγορους ρυθμούς φόρτισης του ποδιού, χωρίς να το επιβαρύνει και να το περιορίζει.

Τι εννοούμε όμως, όταν λέμε "σωστή επιλογή παπουτσιού" και μπορεί αυτό να γενικευθεί ή απαιτεί εξατομικευμένη προσέγγιση;

Παρακάτω παραθέτονται κάποια χαρακτηριστικά που θα πρέπει να προσαρμόζονται στον καθένα μας ώστε να μας οδηγήσουν τελικά στο σωστό παπούτσι.

-Σωστό μέγεθος: Το παπούτσι πρέπει να είναι άνετο κατά τις δραστηριότητες. Το μήκος πρέπει να είναι τέτοιο ώστε να μην πιέζει τα δάκτυλα, ενώ το μεγαλύτερο δάκτυλο πρέπει να απέχει τουλάχιστον μισό εκατοστό από την άκρη του υποδήματος. Το πλάτος επίσης, πρέπει να είναι κατάλληλο, ώστε να μην πιέζονται τα μετατάρσια (βλ. ανάρτηση με βασική ανατομική άκρου πόδα) και τα νεύρα που υπάρχουν ανάμεσά τους και στο άνω μέρος του ποδιού (κουντεπιέ). Σε αυτό βοηθά η κατασκευή του παπουτσιού με ρύθμιση του πλάτους, δηλαδή με λάστιχο, δέστρες ή κορδόνια.

-Κατάλληλο τακούνι: Ο καταμερισμός της πίεσης στο πέλμα αλλάζει ανάλογα με το ύψος του τακουνιού. Όσο ψηλότερο το τακούνι τόσο μεγαλύτερη η πίεση στα μετατάρσια. Ένα μέτριο τακούνι από 3 έως 5 cm και κατά προτίμηση χοντρό, προσφέρει σταθερότητα κατά τη βάδιση και δεν επιβαρύνει τα γόνατα και τη μέση. Ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι ούτε τα επίπεδα παπούτσια, χωρίς τακούνι, θεωρούνται ιδανικά.

- Πάτοι: Σε περιπτώσεις μη φυσιολογικής φόρτισης του πέλματος, που μπορεί να φανεί από πελματογράφημα, συστήνονται ειδικοί πάτοι. Για παράδειγμα, σε μείωση της ποδικής καμάρας, δηλαδή σε πλατυποδία, υπάρχει πόνος και δυσκολία κατά τη βάδιση και επίδραση σε γειτονικές αρθρώσεις, όπως το γόνατο. Πόνο επιφέρει και η πελματιαία απονευρωσίτιδα, δηλαδή ο τραυματισμός των μη ελαστικών κολλαγόνων ινών που βρίσκονται στο κάτω μέρος του πέλματος. Η κατασκευή ειδικών πελμάτων μπορεί να δώσει τη λύση και σε περιπτώσεις τενοντίτιδας, όπως του Αχιλλείου.

-Μορφολογία παπουτσιού: Είναι προτιμότερο να επιλέγονται στρογγυλά ή έστω τετράγωνα, παρά μυτερά υποδήματα. Κι αυτό γιατί τα πολύ μυτερά παπούτσια αποτελούν επιβαρυντικό παράγοντα στη δημιουργία βλαισού μεγάλου δακτύλου (το λεγόμενο «κότσι»), ειδικά εαν ορθοστατούμε ή βαδίζουμε για πολύ ώρα.

-Ποιότητα και υλικό κατασκευής: Παπούτσια από μαλακό δέρμα επιτρέπουν στο πόδι να αναπνέει και δεν το πιέζουν.

-Ειδικά παπούτσια: Συστήνονται και κατασκευάζονται, σε περιπτώσεις προβλημάτων στον άκρο πόδα, όπως παραμορφώσεις των δακτύλων των ποδιών, βλαισό μέγα δάκτυλο, σφυροδακτυλία, ανισοσκελία κάτω άκρου, νευρώματα, τύλοι, κάλοι κ.α, γεγονός που καταδεικνύει την εξατομικευμένη επιλογή.